Emile

tüm kırmızı kapıları siyaha boyayıp elindeki tüm siyah boyayı bitirdiğinde 12 yaşındaydı. Emile 12 yaşındayken dünyada siyahtan başka renkler de vardı. giderek koyulaşan ten ve saç rengi 22sine geldiğinde onu olduğundan olgun gösteriyordu. 22sinde çekildiği tüm fotoğraflarda haki rengi sırt çantası omuzlarındaydı. güneşin omuzlarında bıraktığı iz, mevsim kış olunca geçerdi ama kış olduğunda geçmeyen şeyler de vardı. bunların hepsi 48 yaşında yaptığı hatadan önceydi. Emile 48inden önce bambaşka biriydi. diş fırçasını çantasında taşımaya 22sinde başlamıştı. aynı gün içinde yemezse eriyeceğini bildiği halde, çantasında mutlaka peynirli sandviç bulundururdu. kokuşsa dahi atmazdı, bazen kokuştuktan sonra yer ve zehirlenme ihtimaliyle dalga geçerdi. arkadaşlarıyla başka yalnızken başka değildi Emile. arkadaşlarıyla da yalnızdı. beyninde yaşar, bazen unuturdu evrenin gerçek boyutunu."hayal boyutunda mutluysam, yaşadığımı söyledikleri boyutun başkalarının hayali olmadığından nasıl emin olabilirim" derdi, anlayanlar bile anlamazlıktan gelirdi.kolay kolaydır.kolay yaşamak kolaydır.kolay iyidir.gülmek kolaydır.gülmek her zaman kolay değildir.gülmek zaman zaman kolaydır.

mutluluğu yakaladığı dünyada, bomboş sahili paylaşırdı okyanusla.kumdan kalelerde yaşardı komşuları.kalelerin dışındaki çölün tamamı Emile'in dünyasıydı. Ait olduğu yerde mutluydu Emile. İnsanlar bazen bilmez bunu, aitliklerini yitirdiklerinde anlarlar ve hemen başlarını sokacak bir kabuk ararlar. onu olduğu gibi kabul eden kabuklarını 48inde kırdı Emile.En büyük hatasını yaptı.oysa gerek yoktu gerçekle yüzleşmeye.zahir çok daha güzel bir resimdi, ayna gibi.yanlış ama kolay.kolay sahtedir.güldürür.gülmek kolaydır.zaman zaman gülmek kolaydır.

12sinde kumdan kale inşaa ederken gözüne kum kaçtı.okyanusun kalesini yıkışını görmeyi bu sayede kaçırdı.küçüktü ama düşünmek kolaydı.düşününce anladı ki, hayal kırıklıklarına gözlerini kapatınca geçmesi çok daha kolaydı.